Een Triest Verhaal
Vandaag heb ik mijn afscheid genomen van mijn vrienden op ROC Twente. Eerst, voelde ik me niet zo triest, maar toen zag ik mijn vrienden gezichten, voelde ik me een beetje triest. Ze waren zo goed tegen mij. Ik zal dat niet vergeten.
Ik praatte ok met Marian, mijn lerares. Zij zegde tegen mij dat ik nooit Nederlands zou vergeten. Ik moet nog Nederlands gebruiken als ik in Indonesie ben. Daarom geeft zij haar email adres voor mij om haar te emailen. Ik zal dat mischien gebruiken want sommige mensen van de groep vraag als ik een postcard kan sturen.
Haterlijk bedank allemaal. Ik zal nooit jullie vergeten. Jullie zijn altijd in mijn hart. Ik zal ook missen onze besprekingen en meetings. Ik zal jullie een briefje sturen als ik in Indonesie kom aan.
